Kato's Kroniek - Kato's
122
page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-122,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.5,side_area_uncovered,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive
a

KATO’S KRONIEK

Het verhaal van Kato begint op 20 januari 1873 wanneer de jonge Cathérine met haar echtgenoot Emiel Goegebeur op het dek van De Vaderland staat te wachten tot ze afvaren naar Philadelphia.
t

ANTWERPEN, januari 1873

De koude bijt in haar handen op die winterdag van 20 januari 1873 wanneer de jonge Cathérine met haar echtgenoot Emiel Goegebeur op het dek van De Vaderland staat te wachten tot ze afvaren naar Philadelphia. De Vaderland is het eerste schip van de Red Star Line dat voortaan tussen Antwerpen en Philadelphia of New York zal varen.
Cathérine en Emiel zijn afstammelingen van Oost-Vlaamse boerenfamilies die op aanraden van hun ouders hun geluk gaan beproeven in Amerika. Sinds de VS een tiental jaren geleden startten met het invoeren van goedkope suiker, koffie, cacao, levend vee en zelfs diepgevroren vlees, wordt het moeilijk overleven voor een Vlaamse boer. Het koppel wil daarom in het beloofde land een bedrijf opzetten op een stuk grond dat ze kunnen krijgen via de Homestead Act en zo uiteindelijk zelf profiteren van deze handelsovereenkomst.
Over welgeteld twaalf dagen komen ze aan in Philadelphia en zullen ze op de trein naar het westen stappen. Bang, maar tegelijk ook nieuwsgierig, kijkt Cathérine uit naar haar nieuwe toekomst.

t

PHILADELPHIA, juli 1873

Op een zomerse dag einde juli staat Cathérine eenzaam te wachten in het stof van het treinstation van Philadelphia. Haar toekomst veranderde drastisch in het afgelopen half jaar. De ene tegenslag na de andere kruiste haar pad.
Het begon reeds op zee. Door zware stormen geteisterd raakte hun schip door zijn voorraad kolen heen. Een tussenstop in Canada was noodzakelijk en maakte dat de reis bijna een maand duurde. Emiel doorstond het lange verblijf in het ruim van het schip, waar gezonde lucht schaars was, niet zo goed.
Voor het regelen van hun verblijfspapieren moest het jonge koppel een tijdje in Philadelphia verblijven. Net als zovele anderen. De enige huisvesting die ze tegen een betaalbare prijs vonden was een vochtig pension. Emiel slaagde er maar niet in van zijn hardnekkige hoest af te komen. En toen kwamen de paasstormen. Stof overal, oogsten die mislukten en niet genoeg vers voedsel voorhanden. Emiel zakte alsmaar meer weg en stierf uiteindelijk totaal verzwakt. De dag voor zijn dood hadden ze net hun papieren ontvangen. Ook al ging ze gebukt onder verdriet, Cathérine, ondertussen omgedoopt tot Kate, was nu al zover gekomen dat ze het niet wilde opgeven. En zo komt het dat ze nu met de East Pacific Railroad naar Lincoln, Nebraska reist.
Kate heeft besloten om hun droom alleen verder te zetten en toch gebruik te maken van de Homestead Act, die aan iedereen een stuk grond gratis ter beschikking stelt in het westen van Amerika.

t

LINCOLN, augustus 1873

Kate kijkt uit over het troosteloze land dat zich voor haar uitstrekt. Ze is nu in Lincoln waar ze zich gaat aansluiten bij een huifkarrentocht die richting Sioux City trekt. Een tocht van 150 mijl. Hoe zij en haar medereizigers het gaan redden weten ze niet. Tijdens hun treinreis, op 26 juli, werd het land immers opnieuw geteisterd. Verbaasd keek iedereen toe hoe het die dag plots donker werd. Een nieuwe storm, vroeg men zich af. Tot er iets tegen de ruit aanvloog. En nog iets, en nog, en nog… Duizenden sprinkhanen daalden rond de trein neer. Toen de lucht weer opklaarde, keken ze vol afschuw naar buiten. Waar ze even daarvoor nog door rijk begroeide velden reden, ligt er nu een kaal en desolaat landschap voor hen. Hun bange vermoedens werden bij aankomst in Lincoln bevestigd. De sprinkhanen aten alles op, alle oogsten die de stormen overleefden zijn nu ook weg. De toekomst ziet er somber uit.

t

CITY OF BLAIR, januari 1874

Nog snel wrijft Kate de plooien glad van het kleedje op één van de tafeltjes. De trein uit Sioux City kan elk moment het station binnenrijden. En met de trein een nieuwe lading potentiële klanten.
“Kate’s Home” ligt op wandelafstand van het station van City of Blair, een stadje dat ongeveer halfweg ligt tussen Lincoln en Sioux City. Toen de tocht daar aankwam, herkende Kate de naam. Terwijl ze in Lincoln haar papieren afhaalde, sprak ze toevallig met een jonge klerk die voor een grote firma de paperassen kwam ophalen. Hij vertelde haar tijdens het lange wachten over een nieuwe spoorweg die de komende maanden zou gebouwd worden, een traject dat Sioux City & Pacific Railroad zou verbinden van Nebraska tot Lincoln. Eén van de plaatsjes waar hij zou passeren was Blair. Het stadje met nauwelijk 500 inwoners zou daarbij op de as van twee spoorlijnen komen te liggen.
Het zakeninstinct in Kate’s bloed rook de opportuniteit toen ze Blair binnen reden. Terwijl ze afhankelijk slechts kon hopen om ergens achteraf een Homestead te claimen, lagen de kansen na de catastrofale oogst van het afgelopen jaar voor het grijpen. Heel wat homesteaders deden hun claim voor een appel en een ei van de hand. Als gegoede boerendochter kreeg Kate een aardig bedragje mee van haar vader en schoonvader om een goede start te maken. Met dit geld, waarmee ze zuinig was omgesprongen, kon ze een kant-en-klare homestead met woonst kopen, aan de rand van het stadje.
Tijdens de barre tocht per huifkar bejubelde haar medereizigers meermaals haar kookkunsten. Gedroogd rundvlees was zowat het enige dat nog voorhanden was. Elke avond bij het kamp trok Kate erop uit om allerlei zaden, knollen, kruiden,… alles wat ze maar kon vinden, te verzamelen. Door deze ingrediënten toe te voegen smaakte het geweekte vlees toch altijd net weer wat anders, én was er steeds wat voedzame bouillon voor iedereen.
Nu, in haar eethuis, past Kate nog steeds dezelfde technieken toe, gecombineerd met de keukengeheimen die ze van haar moeder meebracht. De passerende reizigers zijn er dol op. Bij Kate vinden ze een stukje thuis terug.

t

ANTWERPEN EN GENT, 2018

Kato’s opent de deuren in de plaats waar ooit het verhaal begon.
Als nazaat van de gewiekste Kate, wil ook Kato een “resting place” creëren voor de reizigers van onze tijd: shoppers, pendelaars, passanten, studenten ver van huis en artiesten op doorreis. De plek heeft één uitgangspunt: de gasten moeten zich thuis voelen.
Kato, die door haar moeder vernoemd werd naar haar befaamde voorouder, maakt de cirkel van hun kroniek rond. Na WO II keerde haar oma, achterkleindochter van Kate, terug naar Europa, op zoek naar haar roots. De verhalen rond de omzwervingen van Kate kwamen mee. Net als de keukengeheimen die al die generaties van moeder op dochter werden doorgegeven.
Bij Kato’s Antwerpen en Gent, de twee plaatsen waar Kate in geuren en kleuren over kon vertellen, trekken Kato en wij de lijn van het thuisgevoel door in de producten en recepten die zoveel mogelijk van eigen bodem zijn.
Welkom bij Kato’s. Een stukje thuis.