Een takje thee - Kato's
702
post-template-default,single,single-post,postid-702,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.5,side_area_uncovered,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Een takje thee

In Zuid-Afrika, op de Cederberg, groeit een plant die wel tot twee meter hoog kan worden. Haar naaldvormige bladeren bereiken een lengte van 15 tot maximaal 60 cm, en 1 mm dikte. In oktober tooit ze zich met vlinderbloemige bloemen die wel wat aan onze brem doen denken. Na zeven jaar maakt ze plaats voor jongere scheuten, de rooibosplant.

Ondanks, of misschien wel dankzij, haar exclusieve voorkomen, kent toch iedere theeliefhebber haar naam. Rooibosthee bevat geen cafeïne en theïne zoals zijn zwarte en groene naamgenoten, wat hem een stuk gezonder maakt. Omdat de kruidenthee ook bijna geen tannine bevat, ontbreekt hem zelfs de ietwat de bittere theesmaak. Tot slot herbergt rooibos ook nog eens tal van vitaminen, mineralen en antioxidanten. Al deze goede en werkzame stoffen worden veroorzaakt door de struik.

Logisch dus dat er zowel elders in Zuid-Afrika als in China en Australië geprobeerd werd om de plant te verbouwen, maar zonder succes. De bijzondere samenstelling van de grond op de Cederberg en de perfecte klimatologische omstandigheden daar maken dat het de enige plek ter wereld is waar rooibos floreert.

Roodbruin

Rooibos heeft een unieke en interessant geschiedenis. Het begon allemaal rond het eind van de 19e eeuw. De oorspronkelijke bewoners van de Cederberg, ook wel de “San” geheten, ontdekten dat ze een smakelijke, aromatische drank konden maken van de fijne naaldachtige blaadjes van de geneeskrachtige plant Aspalatus Linearis. Ze kapten de struiken, kneusden de takken met hamers en legden de rooibos vervolgens in hoopjes om te laten fermenteren alvorens ze te drogen in de zon.

Each cup of tea represents an imaginary voyage.
– Catherine Douzel

Het lange productieproces van vandaag is nog steeds gelijkaardig. Eerst worden de takken van de rooibosplant geplukt, dan in bundels samengebonden die vermalen worden in de fabriek. Deze bevindt zich altijd op hetzelfde terrein als waar de rooibos theeplant gekweekt wordt. De fijngemalen kleine deeltjes van de takken worden gefermenteerd. Na het fermentatieproces drogen de naaldvormige bladeren in de zon waardoor de mooie roodbruine kleur ontstaat. Nog even bladeren en stokjes van elkaar zeven en klaar is het goedje.

Bergthee

Het kweken van rooibos startte aan het begin van de 19de eeuw. Benjamin Ginsberg, een Russische immigrant en afstammeling van een familie die al jaren in de thee industrie werkzaam was, zag in 1904 mogelijkheden om rooibos te verhandelen. Hij kocht hem van de bewoners van de Cederberg en verkocht het vervolgens door. Een kwart eeuw later zag dokter P. le Fras Nortier, een bekende arts en natuurliefhebber, de waarde in van de bergthee, zoals hij toen nog genoemd werd, als landbouwgewas. Zijn enthousiasme verspreidde zich snel onder de lokale boeren en al gauw gingen ze de productie van rooibos zakelijk aanpakken. De schaarste aan Ceylonthee en de verbeterde ontwikkelingsmethoden resulteerden tijdens de Tweede Wereldoorlog in een groeiende populariteit van rooibos.

Ijsthee

De thee met de onvertaalbare naam laat zich op veelzijdige wijze drinken. Niet alleen is rooibos door zijn zachte smaak en aangename aroma heerlijk als warme thee op elk moment van de dag, hij kan ook prima als ijsthee gedronken worden. Rooibosthee behoudt immers zijn geurigheid, zelfs wanneer hij een paar dagen in de koelkast bewaard wordt. Daarom drinkt men hem in Afrika vaak als ijsthee.
Geniet je liever van een kopje thee voor het slapen gaan, dan kan dat ook. Rooibosthee is rustgevend en bevordert een gezonde slaap.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.